Kategorie
wychowanie

Dlaczego małe dzieci gryzą?

Gryzienie, a raczej delikatne kąsanie dziąsłami sutków mamy podczas kamienia najczęściej jest nieuciążliwe. Problem może pojawić się później, kiedy niemowlęciu zaczną wyrzynać się pierwsze zęby, a każdy dotyk jest dla niego co najmniej niekomfortowy, nierzadko wiąże się z bólem. Niekiedy gryzienie nie ustaje, a nawet przenosi się na inne osoby poza mamą. Na pewnych etapach rozwoju gryzienie jest normalne i nie powinno być powodem do niepokoju rodziców.

Dlaczego małe dzieci gryzą?

Powodów jest wiele, ale najważniejsze to być świadomym, że dziecko zawyczaj nie robi tego z myślą, by kogoś skrzywdzić. Gryzienie i żucie może być naturalnym sposobem małego dziecka na radzenie sobie z bólem związanym z ząbkowaniem, a starsze dzieci mogą ugryźć ponieważ:

  • to ich sposób na radzenie sobie z emocjami – szczególnie tymi trudnymi. Dzieci nie potrafią skutecznie sobie z nimi poradzić. Strach, złość, ból, skrępowanie, zlekceważenie, irytacja, obawa, lęk – względem tych uczuć bywają bezradne. W jaki sposób mają rozładować napięcia? My, dorośli, mamy na to swoje sposoby, np. telefon do bliskiej osoby, joga, bieganie, ale też wszczynanie kłótni. Dzieci reagują tak jak potrafią, czyli gryzą, biją, krzyczą, drapią. W ten sposób wyrzucają z siebie trudne emocje.
  • są lustrem ludzkich zachowań – jeśli dziecko samo doświadcza jakiejkolwiek formy przemocy, takiej jak szturchanie, mocne chwytanie, potrząsanie, klapsy, samo przyjmuje taką postawę.
  • nie są świadome, że gryzienie sprawa ból – dziecko zazwyczaj nie zdaje sobie sprawy z tego, że jego reakcje mogą sprawiać komuś ból. Dlatego rodzice powinni o tym mówić, zwracać uwagę dziecka na fakt, że gryzienie, ale też drapanie, szczypanie może dla kogoś być nieprzyjemne.
  • są chore – albo zmęczone, źle się czują, o pretekst do złości jest niezwykle łatwo, szybciej się denerwują.

[reklama id=”76088″]

Jak reagować?

Ważne aby dowiedzieć się, co jest źródłem zachowania dziecka i je zrozumieć. Różnego rodzaju kary, bagatelizowanie zachowań dziecka, pozostawienie dziecka samemu sobie nie tylko nie pomagają, ale też mogą zaszkodzić. To reakcje dające krótkotrwały efekt, wręcz wyrzadzający krzywdę dziecku.

Co pomaga?

  • Stonowany głos – miły, delikatny, pozbawiony ocen. Kiedy krzyczymy, dziecko czuje się źle. Głośne „Jesteś niegrzeczny!” nie załatwi sprawy, dziecko nie rozumie, dlaczego rodzic reaguje gwałtownie i ocenia je.
  • Przytulanie – dajemy dziecku poczucie wsparcia, bezpieczeństwa, zrozumienia, wzajemnego szacunku. Klapsy jedynie zadają ból i uczą, że agresja jest metodą na rozwiązywanie konfliktów.
  • Pomoc w zrozumieniu – poprzez rozmowę warto wytłumaczyć dziecku, dlaczego sprzeciwiamy się jego zachowaniu. Karanie i grożenie absolutnie w tym nie pomogą.
  • Być z dzieckiem – dziecko musi czuć, że zawsze może liczyć na rodziców, że zawsze może mówić o swoich potrzebach, odczuciach. Izolacja przynosi odwrotny skutek.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *